Starfsmannastjórinn
þurfti að ráða í
eina stöðu og eftir
að hafa farið yfir
umsóknirnar stóðu
eftir fjórir
umsækjendur sem
allir voru jafn
hæfir. Hann ákvað að
boða alla á sinn
fund og spyrja
einnar spurningar.
Svörin myndu ákvarða
hver fengi vinnuna.
Dagurinn rennur upp
og allir fjórir
umsækjendurnir eru
saman komnir í
fundarherbergi
fyrirtækisins og
starfsmannastjórinn
spyr: "Hvað er það
hraðasta sem þið
vitið um?"
Sá fyrsti svarar:
"Hugsun.
Mannshugurinn virkar
ótrúlega hratt og
maður getur fengið
ótrúlegustu
hugmyndir á nokkrum
sekúndum."
"Mjög gott!" segir
starfsmannastjórinn.
"Og þú?" spyr hann
umsækjanda númer
tvö.
"Hmm... látum okkur
sjá. Blikk augans.
Það kemur og fer án
þess að þú þurfir að
hugsa um það."
"Frábært!" segir
starfsmannastjórinn.
"Augnablik er
einmitt mjög oft
notað sem mælikvarði
á eitthvað sem
gerist mjög hratt."
Hann snýr sér svo að
þeim þriðja sem er
tilbúinn með svar:
"Það hlýtur að vera
hraði ljóssins,"
segir hann, "til
dæmis, þegar ég er
að fara út í
bílskúr, þá nota ég
kveikjarann sem er
við útidyrnar og
áður en ég get
blikkað augunum, þá
er ljósið komið á
úti í bílskúr. Hraði
ljóssins er það
hraðasta sem ég
þekki."
Starfsmannastjórinn
var yfir sig hrifinn
og hélt hann hefði
fundið sinn mann.
"Það er erfitt að
slá út hraða
ljóssins." Þessu
næst snýr hann sér
að fjórða og síðasta
umsækjandanum.
"Það er augljóst
fyrir mér að það
hraðasta í heimi er
niðurgangur."
"Ha?" spyr
starfsmannastjórinn,
steinhissa á
svarinu.
"Bíddu, leyfðu mér
að útskýra. Sjáðu
til, um daginn leið
mér ekki vel og
dreif mig á
klósettið. En áður
en ég gat hugsað,
blikkað eða kveikt
ljósin, þá var ég
búinn að drulla í
buxurnar."
Hann var ráðinn